ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΦΙΛΟΛΑΟΥ 99 25/9/2020 ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΟ ΑΛΣΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ

ΜΕΣΙΤΕΣ-ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ-ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΟΙ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

     Απ’ τον Σεπτέμβρη του 2016, το άλλοτε κτίριο-φάντασμα στη Φιλολάου 99 στο Παγκράτι απέκτησε ξανά ζωή. Μετά από 24 χρόνια εγκατάλειψης, μετατράπηκε σε κάτι χρήσιμο και σημαντικό: σε ένα ζωντανό τόπο συνάντησης και δημιουργίας για τους κατοίκους της γειτονιάς, σ’ ένα ορμητήριο αντίστασης για τους αγωνιζόμενους κατοίκους. Στην κατάληψη της Φιλολάου 99 εδώ και 4 χρόνια πραγματοποιούνται εκδηλώσεις, συνελεύσεις και συναντήσεις αγωνιζόμενων πρωτοβουλιών, στεγάζεται βιβλιοθήκη και πολιτικό αρχείο του αντιεξουσιαστικού κινήματος, κύκλοι αυτομόρφωσης, φωτοτυπική δομή κ.α.

     Μετά από 4 χρόνια παρουσίας και δράσης στο κτίριο της Φιλολάου 99, ο τυχοδιώκτης Β.Παναγιωταράς , κάτοικος Πετραλώνων, Δωριέων 6, σε συνέργεια με τον κομπιναδόρο-δικηγόρο Χαράλαμπο Μιχάλη, μας παρουσιάζουν έγγραφα εξαιρετικά αμφίβολης αξιοπιστίας με τα οποία “στοιχειοθετούν” την δήθεν κληρονομιά που ανακάλυψαν μετά από δεκαετίες. Μάλιστα, με απειλές επιχειρούν να εκφοβίσουν τους αγωνιζόμενους ανθρώπους που έδωσαν ζωή στο κτίριο με σκοπό την παράδοση του κτιρίου στα κερδοσκοπικά τους νύχια.

     Την ώρα που μας πνίγουν οι εξώσεις και οι εκβιασμοί των αυξημένων ενοικίων, την ώρα που οι γειτονιές μας μετατρέπονται βίαια σε τουριστικά- καταναλωτικά θέρετα και εμπορευματοποιείται κάθε τ/μ. Δημόσιου χώρου, η σύγκρουση με τον οχετό των μεσιτών, του real estate κεφαλαίου και

την αρπακτικότητα του κάθε ιδιοκτήτη είναι αναπόφευκτη. Η επιλογή να μπούμε στα άδεια σπίτια και να τα μετατρέψουμε σε συλλογικές κατοικίες ή συλλογικά εγχειρήματα αγώνα αποτελεί μια ανοικτή κοινωνική πρόταση για την απαλλοτρίωση και απελευθέρωση χώρων και σπιτιών, αναγκαίων για την κάλυψη των ταξικών-κοινωνικών μας αναγκών.

     Δεν θα επιτρέψουμε ο πολιτισμός της ιδιοκτησίας να κλέψει έναν ακόμα ζωτικό χώρο για τους αγωνιζόμενους ανθρώπους, για τους κατοίκους των γειτονιών μας. Γιατί οι καταλήψεις δεν είναι τα ντουβάρια των κτιρίων, είναι τα θεμέλια για το χτίσιμο ανατρεπτικών σχέσεων: σχέσεων αλληλεγγύης, ισότητας και κοινοκτημοσύνης μεταξύ των καταπιεσμένων.

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΦΙΛΟΛΑΟΥ 99 25/9/2020 ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΟ ΑΛΣΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ

ΑΝ ΔΕΝ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ Σ’ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ, ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ, ΟΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΧΩΡΟΙ ΑΓΩΝΑ, ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΕΣ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΦΙΛΟΛΑΟΥ 99, Αλληλέγγυοι-ες

ΠΟΡΕΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ

ΠΟΡΕΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ – ΑΛΣΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ, 04/07, 18:00

Ως μαθητ@ και φοιτητ@, απ’ την αρχή των σχολικών μας χρόνων έχουμε έρθει αντιμέτωπ@ με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αναπαράγει τις ίδιες αξίες/τα ίδια προβλήματα της σάπιας εξουσιαστικής, καπιταλιστικής και πατριαρχικής κοινωνίας στην οποία ζούμε. Έχοντας ήδη υποστεί για χρόνια το καταναγκαστικό σύστημα εκπαίδευσης που προσπαθεί να εμφυσήσει μέσα μας αισθήματα ανταγωνισμού και βαθμοθηρίας,να μας κατατατάξει, να μας πειθαρχήσει και διαχωρίσει ανάλογα με την τάξη και το φύλο μας και να μας υποβάλλει σε ατελείωτο διάβασμα λόγω του εξετασιοκεντρικού του χαρακτήρα, το πρόσφατο πολυνομοσχέδιο Κεραμέως, σε συνδυασμό με το προηγούμενο που ψηφίστηκε τον Φεβρουάριο και το νομοσχέδιο σε σχέση με τις πορείες που τίθεται σε ψήφιση, αυξάνει την καταπίεση τη στιγμή που οι οικονομικές και κοινωνικοπολιτικές συνθήκες στις οποίες ζούμε, είναι ήδη πολύ δύσκολες.

Πλέον με τον νόμο Κεραμέως τα εξεταζόμενα μαθήματα στα γυμνάσια αυξάνονται από 4 σε 7, αυξάνεται ο ελάχιστος βαθμός προαγωγής του μέσο υ όρου στα λύκεια από 9.5 σε 10, βάσει των παραπάνω οδηγούμαστε σε περαιτέρω εντατικοποίηση της μαθητικής μας ζωής. Στη συνέχεια, επαναφέρεται ο θεσμός της τράπεζας θεμάτων (ένα σύστημα επιλογής θεμάτων για τις ενδοσχολικές εξετάσεις, κατά το οποίο τα θέματα επιλέγονται τυχαία από μια γκάμα θεμάτων που έχουν προτείνει καθηγητ@ από μια ευρύτερη περιοχή). Αυτά τα θέματα αυξημένης δυσκολίας δημιουργούν πρωτοφανείς δυσκολίες αφού δύναται να πέσει ένα θέμα το οποίο τα μαθητά ενός σχολείου δεν έχουν διδαχθεί. Τελευταία φορά που εφαρμόστηκε τα αποτελέσματα ήταν ολέθρια με τεράστιο αριθμό μαθητ(ρι)ων να κόβονται). Σε συνάρτηση με την τράπεζα, η προσμέτρηση κατά 10% του βαθμού των τάξεων του λυκείου (2% της α’, 3% της β’, και 5% της γ’ λυκείου) καθιστά το σχολείο έναν εξεταστικό εφιάλτη στον οποίο κάθε μαθητ@ θα πρέπει να είναι 100% αφοσιωμέν@ για 3 χρόνια ώστε να έχει το μέγιστο δυνατό βαθμό. Έτσι λοιπόν, γίνεται έκδηλη η ανάγκη για όλο και περισσότερη φροντιστηριακη υποστήριξη, με αποτέλεσμα την όξυνση των ταξικων φραγμων στην εκπαίδευση καθώς και τον περιορισμό ή και την παράβλεψη των οποιων άλλων προσωπικών μας αναγκών (ελεύθερος χρόνος) προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις του εξετασιοκεντρικού χαρακτήρα του σχολειου.

Μαζί με όλα τα άλλα, επιστρέφει και ο χουντικός θεσμός της διαγωγής, η οποία θα αναγράφεται στο εθνικό απολυτήριο και θα κρίνεται από τ@ διευθυντ@ και τον σύλλογο διδασκόντων για τη συμπεριφορά μέσα ΚΑΙ ΕΞΩ από το πλαίσιο του σχολείου. Στο νέο καθεστώς πειθάρχησης έρχεται να συμβάλλει και η επιστροφή των πολυήμερων αποβολών (3, 4, 5 μερες).

Εξίσου προβληματική είναι και η εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Λόγω του ότι η χρηματοδότηση του σχολικού ιδρύματος θα έγκειται στην αξιολόγηση, θα δημιουργηθούν φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού καθώς και εντατικοποίησης της μαθητικής ζωής αφού σχολεία εκτός του αστικού ιστού θα κινδυνεύσουν να κλείσουν.

Στο κομμάτι της τριτοβάθμιας, δημιουργείται ένα βαθμολογικό πλαίσιο υπό το οποίο θα μπορούν να γίνουν μετεγγραφές (συγκεκριμένα τ@ φοιτητ@ θα πρέπει να έχουν μέγιστη απόκλιση 2750 μόρια από το όριο της σχολής στην οποία θέλουν να μετεγγραφούν). Η διάταξη αυτή εντείνει τους ταξικούς αποκλεισμούς αφού τα κοινωνικοοικονομικά κριτήρια έρχονται δεύτερα μετά την αριστεία.

Εν μέσω καραντίνας το κράτος εφηύρε νέους τρόπους να αποκλείσει τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα με την εφαρμογή της τηλεκπαίδευσης, η οποία απαιτεί τόσο από μαθητ@ και φοιτητ@ όσο και από καθηγητ@ την αγορά ειδικού εξοπλισμού και σταθερής σύνδεσης ίντερνετ. Σε αυτό το πλαίσιο, συνέχισαν προβάλλοντας παράλληλα μέσω των media μια εικόνα στην οποία η τηλεκπαίδευση ήταν πετυχημένο καθολικά μέτρο (ενώ οι ηλεκτρονικές τάξεις ήταν άδειες) και μια πραγματικότητα στην οποία υποτίθεται πως θα παρέχονταν οι ανάλογες υλικοτεχνικές υποδομές. Βέβαια, το υπουργείο δίνοντας ελευθερία στ@ καθηγητ@ να λειτουργήσουν όπως θέλουν, δημιούργησε θεούς και δαίμονες. Ορισμέν@ καθηγητ@ (ενώ τα μαθήματα ήταν προαιρετικά) επέβαλαν την ηλεκτρονική παρουσία των μαθητ(ρι)ών, ή τ@ ανάγκασαν να έχουν ανοιχτές κάμερες. Από την άλλη πολλοί γονείς παρακολουθούσαν κρυφά (κυρίως σε μαθήματα φροντιστηρίου) το γίγνεσθαι του μαθήματος μηδενίζοντας την ιδιωτικότητά μας στην κοινωνία του θεάματος. Ακόμη, η εξουσία που διέθεταν τ@ καθηγητ@ οδήγησε ορισμέν@ να βάζουν δυσανάλογα μεγάλο φόρτο εργασιών. Σε ότι αφορά τ@ φοιτητ@, υπήρξαν σημεία και τέρατα από τ@ καθηγητ@ τους, αφού ο τρόπος που γίνονταν έγκειτο στην κρίση των εξεταστ(ρι)ών. Επίσης, η τηλεργασία προτείνεται ως ‘λύση’ στις σχολικές/πανεπιστημιακές καταλήψεις, με καθηγητ@ να καταχρώνται την εξουσία τους και να χρησιμοποιούν την τηλεκπαίδευση για να συνεχίζουν τα μαθήματα, σε μια ακόμα προσπάθεια καταστολής των μαθητικών/φοιτητικών αγώνων.

Παρατηρούμε πως στην διάρκεια της καραντίνας, αλλά και στην μετά-καραντίνας εποχή το κράτος “πρόνοιας” (καταστολής) βρήκε γόνιμο έδαφος να εγκαθιδρύσει ακόμα περισσότερο την εξουσία του, προσλαμβάνοντας περισσότερους μπάτσους, και δίνοντας περισσότερα υλικοτεχνικά μέσα, με σκοπό την επέκταση της καταστολής. Η καταστολή αυτή που έχουμε βιώσει στις πλατείες Βαρνάβα, Αγίου Γεωργίου και Αγίας Παρασκευής θα ενταθεί περισσότερο με το νέο νομοσχέδιο για τις κινητοποιήσεις που σκοπεύουν να περάσουν. Το νομοσχέδιο προβλέπει την από πριν συνεννόηση με την αστυνομία για όποια κινητοποίηση. Αυτό θα γίνεται μέσω του θεσμού του διαμεσολαβητή, ενός μπάτσου, ο οποίος θα μιλά με τον “οργανωτή” της πορείας (ο οποίος θα πρέπει να δώσει τα στοιχεία του και θα θεωρείται υπεύθυνος για τυχόν ζημιές ή ‘έκνομες’ πράξεις). Το παραπάνω, εκτός το ότι αποριζοσπαστικοποιεί πλήρως τους αγώνες μας, οδηγεί και στην κηδεμόνευση των μαθητικών αγώνων από κομματικές παρατάξεις και μη, εφόσον ο “οργανωτής” πρέπει να είναι ενήλικος, ενώ παράλληλα γίνεται επίθεση σε ομάδες που οργανώνονται από τα κάτω, με οριζόντιες και αντι-ιεραρχικές διαδικασίες. Ακόμα, χτυπιούνται οι σχολικές και πανεπιστημιακές καταλήψεις εμποδίζοντας μας να αντιδράσουμε στα χτυπήματα του κράτους και της εξουσίας.

Όσα νομοσχέδια και να ψηφίσετε, εμείς θα βρισκόμαστε στον δρόμο.

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ Ή ΜΙΑΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΦΟΙΤΗΤ@/ΜΑΘΗΤ@ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ/ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

Αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Βραδια οικονομικης ενισχυσης και διαθεσης της μπροσουρας “Ρατσισμος, σεξισμος και ταξικη καταπιεση”

“Η θεωρία είναι ένα ένα όπλο και ποτέ δεν απορρίπτουμε ένα όπλο με τη θέληση μας…”

Τον Σεπτέμβρη του 2018 ξεκίνησε στην κατάληψη Φιλολάου 99 ένας κύκλος αυτομόρφωσης με θέμα τη μπροσούρα “ρατσισμός, σεξισμός και ταξική καταπιεση” που αποτέλεσε προίόν συζήτησης και αυτοκριτικής αγωνιστών και αγωνιστριών της αυτόνομης αριστεράς της δεκαετίας του 80′.στη Γερμανία.

Για αρκετούς μήνες βρισκόμασταν εβδομαδιαία διαβάζοντας και συζητώντας σχετικά με το περιεχόμενο της μπροσούρας, το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο γράφτηκε και τα πολιτικά της συμπεράσματα. Μέσα από αυτή την διαδικασία, αγγίξαμε το ζήτημα της συλλογικής αυτομόρφωσης, δηλαδή το ζήτημα της συλλογικής επεξεργασίας και μοιράσματος της γνώσης μέσα από οριζόντιες κινηματικές δομές χωρίς ειδικούς και αυθεντίες.

Μέσα από το διάβασμα και τις συζητήσεις μας αντιληφθήκαμε πως για εμάς τόσο τα εργαλεία που αυτή η μπροσούρα περιέχει, όσο και τα πολιτικά της συμπεράσματα, είναι πολύ χρήσιμα για τη συγκυρία, τον τρόπο που αναλύουμε τον κόσμο μας, τους αγώνες που δίνουμε, τις σχέσεις που χτίζουμε και τα συλλογικά σχήματα που συγκροτούμε.

Επιλέξαμε επομένως να επανεκδόσουμε το κείμενο, το οποίο από το Γενάρη του 2020, μπορεί να βρεθεί σε κινηματικούς χώρους, στέκια, καταλήψεις με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.Έχοντας ολοκληρώσει έναν πρώτο κύκλο διανομής της μπροσούρας, επιλέγουμε να οργανώσουμε μια βραδιά οικονομικής ενίσχυσης και διάθεσης της μπροσούρας στην ταράτσα της Φιλολάου 99 την Παρασκευή 19/6 στις 21.00.

Κύκλος Αυτομόρφωσης Φιλολάου 99

 

Συγκεντρωση-παρεμβαση στο Κεντρο Υγειας Βυρωνα, 28/4

Στα πλαίσια της πανελλαδικής μέρας δράσης για την υγεία, παρεμβήκαμε στο κέντρο υγείας Βύρωνα με πανό (Αλληλεγγύη στους αγώνες των εργαζομένων στις δομές υγείας, ελεύθερη πρόσβαση για όλους-όλες), κείμενα και τρικάκια μιλώντας με τους εργαζόμενους της δομής καθώς και με τους κατοίκους της γειτονιάς.

Η συγκέντρωση καλέστηκε δημόσια από την συλλογικότητά μας και στηρίχτηκε από 30 συντρόφους και συντρόφισσες ενώ κατά την διάρκεια της παρέμβασής μας διαβάζονταν αποσπάσματα του κειμένου από ντουντούκα. Με την ίδια μορφή, παρεμβήκαμε στη συνέχεια στο κέντρο της γειτονιάς του Βύρωνα σπάζοντας συλλογικά στην πράξη τις απαγορεύσεις και τους περιορισμούς της κοινωνικής ζωής και της πολιτικής δράσης.

Παράλληλα, δημοσιοποιούνταν και καλέσματα συμμετοχής στην πορεία της Πρωτομαγιάς στα Χαυτεία στις 11.00 π.μ. Αργότερα, ομάδα συντρόφων-ισσών επισκέφτηκαν και επικοινώνησαν και με τους εργαζόμενους του κέντρου ψυχικής υγείας στον Βύρωνα. Η αστυνομική παρουσία έξω από το κέντρο υγείας Βύρωνα κατά την διάρκεια της παρέμβασης περιορίστηκε στον ρόλο του παρακολουθητή.

Παρακάτω το κείμενο που μοιραζόταν,

Ο φόβος και η απομόνωση είναι οι χειρότεροι εχθροί,

η ανατροπή αυτού του κόσμου είναι θεραπευτική.

Ποιοί μιλούν ακόμα για “αόρατους εχθρούς”;

Τον τελευταίο μήνα βιώνουμε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης να εξελίσσεται: καραντίνα, απαγόρευση κυκλοφορίας, ατομική ευθύνη για το “κοινό καλό”, φράσεις που πρωταγωνιστούν και όλα αυτά με αφορμή έναν ιό. Μιλούν για «αόρατους εχθρούς» γιατί θέλουν να σπείρουν τον φόβο και την υποταγή, είτε με το μανδύα της δήθεν ουδέτερης επιστήμης είτε ως κοινοί θρησκόληπτοι και σκοταδιστές. Αφεντάδες αυτής της καλοστημένης επιχείρησης παγκοσμίως είναι τα κράτη και οι εκπρόσωποί τους. Προβάλλουν τους εαυτούς τους σαν ηγέτες-σωτήρες που ενδιαφέρονται ανιδιοτελώς για το κοινό καλό. Διαχρονικό όμως μέλημά τους είναι η διαχείριση και ο έλεγχος των ζωών μας. Πλέον και του θανάτου μας. Γιατί άλλωστε ο καπιταλισμός μπορεί να μας υπόσχεται ότι θα γίνουμε άφθαρτοι, άτρωτοι και αιώνιοι αλλά ουσιαστικά μας καθιστά αναλώσιμους, αδύναμους και ευάλωτους. Καθημερινά αλλά και σε περιπτώσεις υγειονομικών κρίσεων.

Να μπλοκάρουμε τον ιό της αυτό-καταστροφής!

Έναν ιό καταστροφικό για την ανθρωπότητα και κατ’ επέκτασιν για τον πλανήτη; Μήπως να αντιστρέφαμε το ερώτημα; Μήπως τελικά η λεηλασία της φύσης δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την μεταλλαξογένεση (μετάλλαξη και μετάδοση) κάποιων ιών (που έτσι κι αλλιώς συμβαίνουν) που εντέλει μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι για κάποιους οργανισμούς (ενίοτε ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο άνθρωπος); Οι ιοί δεν είναι από μόνοι τους καταστροφικοί, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του οικοσυστήματος, όπως ο θάνατος αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Η βίαιη και καταστροφική παρέμβαση στο φυσικό περιβάλλον, η αποψίλωση τεράστιων δασικών εκτάσεων για καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων προϊόντων, η βιομηχανοποιημένη αγροτική και ζωική παραγωγή, η μετατροπή κάθε φυσικού στοιχείου σε “πόρο” και εμπόρευμα (αέρας, νερό, φως) για τις ενεργειακές απαιτήσεις βιομηχανικών και μητροπολιτικών τεράτων αποκαλύπτουν την καταστροφική λογική της εκμετάλλευσης και του κέρδους εις βάρος της φύσης και του ανθρώπου. Την λογική της αέναης καπιταλιστικής ανάπτυξης που γεννά κοινωνικές-ταξικές ανισότητες, λεηλατημένα εδάφη, περιττούς και θυσιαζόμενους πληθυσμούς σε όλη τη γη. Αντί για “αόρατους εχθρούς”, ας αναζητήσουμε τους πραγματικούς νόμους που μετατρέπουν τον πλανήτη σε ένα τεράστιο ΧΥΤΑ του καπιταλισμού.

Τι θα κάνουμε με την πανδημία του καπιταλισμού;

Ιστορικά, οι πανδημίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ανθρώπινων κοινωνιών, και εμφανίζονται κάθε φορά ως πραγματικό σύμπτωμα τους, όχι σαν ουρανοκατέβατη κατάρα. Οι πανδημίες σε συνθήκες σφοδρών κοινωνικών-ταξικών ανισοτήτων και αποκλεισμών πολλαπλασιάζουν την επικινδυνότητα τους εις βάρος των ανθρώπινων πληθυσμών. Κι αυτό διότι οι ίδιοι οι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας μετατρέπονται σε παράγοντες μαζικής διασποράς οποιουδήποτε ιογενούς φαινομένου: παγκόσμια δίκτυα μεταφοράς και μετακίνησης ανθρώπων και εμπορευμάτων ανά την υφήλιο, μητροπολιτικός συνωστισμός εκατομμυρίων ανθρώπων στα “ανεπτυγμένα” ή μη κράτη, μαζική οργάνωση της εργασίας κ.α. Και δεν είναι τυχαίο ότι τα περίφημα lockdown των κρατών ανά τον κόσμο, πήραν την μορφή τεράστιων ασκήσεων δημόσιας τάξης και πειθαρχίας σε απαγορεύσεις και περιορισμούς της κοινωνικής ζωής ενώ τα αφεντικά και τα κράτη σκέφτονταν και σκέφτονται συνεχώς πως θα διασώσουν τις οικονομίες τους χρεώνοντας τα σπασμένα στην πλάτη μας. Και απ’ όσα έχουν δει τα μάτια μας ως τώρα, ούτε την υγεία μας σκέφτονται, ούτε το “κοινό καλό” μας. Παρά τα επιστημονικά προσωπεία τους, οι μεροληπτικές τους επιλογές και διαταγές συνηγορούν στην γνωστή αλήθεια: αυτοί μιλούν για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.

Όταν η Δημόσια Υγεία μετριέται σε χρήμα, τότε το Σύστημά της είναι άδικο και..ανθυγιεινό!

Μιλούν για «ατομική ευθύνη» γιατί γνωρίζουν καλά πως η υγεία δεν είναι κοινωνικό αγαθό προσιτό σε όλους-ες αλλά προνόμιο για λίγους, θέλοντας να καλύψουν την ευθύνη που φέρουν οι ίδιοι για τον τρόπο παροχής υπηρεσιών υγείας. Διαχρονικά, τα Εθνικά Συστήματα Υγείας δομήθηκαν “από τα πάνω” για να εξασφαλίζουν την μαζική λειτουργικότητα του εργαζόμενου και παραγωγικού πληθυσμού ενώ προωθούσαν παράλληλα τον αποκλεισμό ολόκληρων κοινωνικών κομματιών από αυτά (ανασφάλιστοι, φυλακισμένες, αφαίρεση ΑΜΚΑ από μετανάστες-στριες). Και δεν ξεχνάμε ότι αυτή η λογική δεν θεραπεύει αλλά στιγματίζει αυτόν που νοσεί, αφορίζει τους άστεγους, διαπομπεύει οροθετικές γυναίκες, βαφτίζει “υγειονομικές βόμβες” ολόκληρους αποκλεισμένους πληθυσμούς (πχ.μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, συνοικισμούς Ρομά κ.α). Ακόμα και εν μέσω κορωνοϊού, τα νοσοκομεία έγιναν ακόμα πιο δυσπρόσιτα για ασθενείς με χρόνιες παθήσεις και ανάγκες για άμεση ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και παρακολούθηση, αποκαλύπτοντας ότι η βίαιη ιεράρχηση της ζωής μας από το κράτος και τα “υγειονομικά πρωτόκολλα” του, δεν ακολουθεί τους όρκους του Ιπποκράτη αλλά τους νόμους της αγοράς και της οικονομίας, Ένα είναι σίγουρο: η δημόσια υγεία ενός πληθυσμού δεν αφορά μόνο το πόσοι νοσούν και από τι, αλλά υπό ποιές συνθήκες επιβιώνει (ή όχι) το σύνολο του πληθυσμού. Και αυτό εξασφαλίζεται πολύ πριν και έξω από τα νοσοκομεία, και λίγο αφορά την ιατρική επιστήμη. Είναι βαθιά κοινωνικό ζήτημα. Και σ’ αυτό έχουμε λόγο όλοι και όλες, όχι μόνο οι ειδικοί και οι αυθεντίες.

Και τί να κάνουμε;

Να προλάβουμε τους ιούς και τις πανδημίες πριν τα σκαλιά των νοσοκομείων. Να αντιμετωπίσουμε την αιτία, όχι το σύμπτωμα. Να μπλοκάρουμε κάθε καταστροφική παρέμβαση στη φύση και ν’ αμφισβητήσουμε τον αστικό τρόπο ζωής. Για πόσο ακόμα θα ζούμε περικυκλωμένοι από τις χαβούζες της Ελευσίνας, της Φυλής, της Μεγαλόπολης, της Πτολεμαΐδας, της Β.Χαλκιδικής; Πόσες ακόμα βουνοκορφές θα παραδώσουμε στην αιολική βιομηχανία, πόσες θάλασσες στους πετρελαιάδες και πόσα δάση στους “εθνικούς κατασκευαστές”; Να παλέψουμε ώστε όλοι και όλες να έχουμε πρόσβαση σε στέγη, τροφή, περίθαλψη και υγειονομική φροντίδα, καταργώντας τις business της ιδιωτικής υγείας, τα αντίτιμα και τους αποκλεισμούς του Ε.Σ.Υ. Να αγωνιστούμε για την κατάργηση των φυλακών και των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστ(ρι)ών, εντός των οποίων εντείνονται οι αποκλεισμοί σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Ένα κέντρο υγείας σε κάθε γειτονιά!

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες των εργαζομένων στις δομές υγείας και σε όσους μάχονται για να γίνουν τα αυτονόητα, δεδομένα. Απαιτούμε και αναζητούμε τρόπους για την κοινοτική λειτουργία κέντρων υγείας σε κάθε γειτονιά με βάση τις ανάγκες των κατοίκων και όχι τους προϋπολογισμούς των υπουργείων. Να διεξάγουμε μαζί με τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στα κέντρα υγείας και τα νοσοκομεία ανοικτές ενημερώσεις και διαβουλεύσεις με τη γειτονιά ώστε να σπάσει ο φόβος, η άγνοια αλλά και η απόσταση ιατρού-”ασθενή”. Η άμεση σχέση και η αλληλεγγύη μεταξύ εργαζομένων και χρηστών των υπηρεσιών υγείας είναι το μόνο εχέγγυο για την εξασφάλιση πραγματικής φροντίδας και περίθαλψης μέσα στο ανθυγιεινό περιβάλλον του φόβου, των αποκλεισμών, των κρατικών περιορισμών. Ας θυμηθούμε ότι το 2011, εν μέσω νεοφιλελεύθερης λαίλαπας με λουκέτα σε νοσοκομεία και απολύσεις ιατρικού προσωπικού, αυτή ακριβώς η δυναμική εξασφάλισε την συνέχιση της λειτουργίας του Κέντρου Υγείας Βύρωνα. Γιατί για εμάς, η μόνη «ατομική ευθύνη» είναι αυτή της συλλογικοποίησης των ζωών και των αγώνων μας, εκείνη που κοιτάζει την ανατροπή και την ελευθερία, εκείνη που μας προστάζει να μην πειθαρχήσουμε σε όσα μας επιβάλλουν, να σπάσουμε τον φόβο και να ξαναβρεθούμε στον δρόμο.

Την στιγμή που ευαγγελίζονται και πάλι προσωρινές ασπιρίνες και εμβόλια που θα δοκιμαστούν πρώτα σε εξαθλιωμένους πληθυσμούς-πειραματόζωα του “Tρίτου κόσμου” για την πολυπόθητη διάσωσή μας, ας αναζητήσουμε την θεραπεία της ανθρώπινης ελευθερίας, την κατάργηση της καταστροφής ανθρώπου και φύσης. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου…

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΥΓΕΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΕΧΘΡΟΙ

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΤΡΙΤΗ 28/4, 10.30 π.μ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΒΥΡΩΝΑ (Κορυτσας 3)

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΥΓΕΙΑΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΥΓΕΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ
 
Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΕΧΘΡΟΙ
Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ
 

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

css.php