Category Archives: Αλληλεγγύη

Αλληλεγγύη

Συγκεντρωση ειδων πρωτης αναγκης και ανοιχτη συνελευση

Συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης και ανοιχτή συνέλευση

Σάββατο 17/10 στς 12:00 έξω από το κτήριο της Κατάληψης Φιλολάου 99

Για τους κατοίκους της Καρδίτσας και των γύρω περιοχών που ξαναοργανώνουν τις ζωές τους

Για τις/ους έγκλειστες/ους μετανάστριες/ες που βρίσκονται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ελαιώνα

(είδη προσωπικής υγιεινής, καθαριστικά είδη, βρεφικές πάνες, σχολικά είδη, κουβέρτες, σκεπάσματα, τρόφιμα μακράς διαρκείας, εμφιαλωμένα νερά)

ΝΑ ΑΠΛΩΣΟΥΜΕ ΔΙΧΤΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΝΑ ΥΨΩΣΟΥΜΕ ΓΡΟΘΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

Κοινότητα κατάληψης Φιλολάου 99, αλληλέγγυοι-ες

Διημερο Δρασεων Συναντησης με την γειτονια για την Καταληψη Φιλολαου 99

Η κατάληψη Φιλολάου 99 δεν ήταν απλά ένας χώρος, ήταν για εμάς ένα σημείο συνάντησης. Ένα σημείο συνάντησης των ιδεών μας, των συναισθημάτων μας, ένα πεδίο δράσεων, μια μορφή των σχέσεων μας, μια ανάσα στην δυστοπία που βιώνουμε, μια εστία μικροβίων αντίστασης στις αποστειρωμένες ζωές μας, ένας πολύχρωμος – πολύμορφος χώρος στα γκρίζα αστικά τοπία, ένα έδαφος καλλιέργειας και άνθισης επαναστατικών σπόρων, μια μορφή αντίστασης στις ζωές μας.

Η Φιλολάου 99 δεν είναι μόνο ένα κτήριο, αλλά κι αν ήταν μόνο αυτό, ήταν σίγουρα μεγάλο για να μας χωράει όλους, για να έχει η καθεμία και ο καθένας μας το χώρο και το χρόνο να εκφραστεί, να δημιουργήσει, να συνδιαμορφώσει, να εξελιχθεί όπως επιθυμεί χωρίς περιορισμούς, όρια και καλούπια. Η Φιλολάου 99 δεν είναι τα ντουβάρια της, αλλά κι αν ήταν μόνο αυτά, αυτά σίγουρα δεν λειτουργούσαν διαχωριστικά από των έξω κόσμο και προστατευτικά προς τα μέσα. Αποτελούσαν περισσότερο αόρατες γέφυρες που συνέδεαν αυτές τις πλευρές και ταυτόχρονα κρατούσαν στιβαρά τις ιδέες μας για να μην φοβούνται τις κατεδαφίσεις. Και πάνω απ’ όλα η Φιλολάου 99 με όλα τα παραπάνω στοιχεία είμαστε εμείς.

Αν η Φιλολάου ήταν ακόμη ανοιχτή θα κοκκίνιζε με όλα αυτά, και θα σε προσκαλούσε να έρθεις να την γνωρίσεις, να την βιώσεις, να εμπλακείς και να μην μπορείς να την αφήσεις….Και αυτό ακριβώς κάνει το διήμερο 10-11 Οκτώβρη στο γηπεδάκι του προφήτη Ηλία στο Παγκράτι.

Η Φιλολάου όπως κι όλες οι καταλήψεις είναι εδώ, εκεί, παντού!

Κοινότητα Κατάληψης Φιλολάου 99

Καταληψη Φιλολαου 99 – χρονικο δρασεων

Κατάληψη Φιλολάου 99 – Ανακαταλαμβάνοντας τις ζωές μας

Στις 25/09/2020 το κράτος με συνεργό τον τυχοδιώκτη Βασίλη Παναγιωταρά, εκκένωσε την κατάληψη Φιλολάου 99. Μια κατάληψη που για τέσσερα χρόνια αποτέλεσε ένα τόπο συνάντησης, δημιουργίας και αντίστασης. Δεν θα επιτρέψουμε ο πολιτισμός της ιδιοκτησίας να κλέψει έναν ακόμα ζωτικό χώρο για τους αγωνιζόμενους ανθρώπους, για τους κατοίκους των γειτονιών μας. Γιατί οι καταλήψεις δεν είναι τα ντουβάρια των κτηρίων, είναι τα θεμέλια για το χτίσιμο σχέσεων αλληλεγγύης, ισότητας και κοινοκτημοσύνης μεταξύ των καταπιεσμένων.

Παρασκευή 25/9 Το πρωί της Παρασκευής μπάτσοι εισβάλουν στη κατάληψη Φιλολάου 99. Ως πρώτη απάντηση πραγματοποιείται συγκέντρωση δεκάδων συντρόφων – συντροφισσών και αλληλέγγυων σε μικρή απόσταση από το κτήριο, υπάρχει πανό, ακούγονται συνθήματα και ο κόσμος της γειτονιάς ενημερώνεται για το συμβάν μέσω κειμένων, που μοιράζονται, μέσω των συζητήσεων που προκύπτουν και μέσα από το καλέσματα της ντουντούκας. Ο κόσμος παρέμεινε αρκετές ώρες στο σημείο και μαζί με την γειτονιά στάθηκε απέναντι στις κατασταλτικές δυνάμεις.Το ίδιο απόγευμα καλείται στο Άλσος Παγκρατίου πορεία ενάντια στην κρατική καταστολή. Στην πορεία συμμετείχαν εκατοντάδες κόσμου, από τη γειτονιά, συντρόφισσες σύντροφοι και αλληλέγγυα άτομα. Η πορεία είχε δυναμικό παλμό και, παρά τις τρομοκρατικές διμοιρίες των ΜΑΤ που ήταν παρατεταγμένες στις γειτονιές μας, ξεκίνησε κα ολοκληρώθηκε στην προαποφασισμένη διαδρομή.

Σάββατο 26/09 Μετά την μαζική πορεία της Παρασκευής 25/9, το πρωί της επόμενης μέρας μας βρήκε και πάλι στους δρόμους των γειτονιών μας. Πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μοίρασμα ανακοινώσεων και συζήτηση με τον κόσμο της γειτονιάς από την πλατεία Καισαριανής, κατά μήκος της οδού Φιλολάου, ως και την πλατεία Βαρνάβα. Καλούσαμε την γειτονιά στην απογευματινή συζήτηση- ενημέρωση που οργανώθηκε στο άλσος Παγκρατίου την ίδια μέρα για την υπεράσπιση των αγώνων και των καταλήψεων.Έξω από το σφραγισμένο κτίριο της ΦΙλολάου 99 και παρά την παρουσία ομάδας ΟΠΚΕ, αναρτήσαμε πανό πάνω στον τοίχο της κατάληψης με τα συνθήματα “Η ζωή δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στον δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις. Έχουμε έναν ολόκληρο κόσμο να καταλάβουμε. Αλληλεγγύη στις καταλήψεις”. Σταθήκαμε για ώρα έξω από τον χώρο της κατάληψης, μιλώντας με περίοικους οι οποίοι έδειξαν απλόχερα την αλληλεγγύη τους σε εμάς καθώς και την ενόχλησή τους από την στρατοπέδευση των μπάτσων στην περιοχή. Όπως, δείχνει και το βίντεο που δημοσιεύουμε, οι μπάτσοι προχώρησαν στο κατέβασμα του πανό εισπράττοντας την δημόσια χλεύη της γειτονιάς και αποδεικνύοντας ποιοι είναι παρείσακτοι στη γειτονιά.Το απόγευμα της ίδιας μέρας πραγματοποιείται ανοιχτή συζήτηση – ενημέρωση για την υπεράσπισης των καταλήψεων & των αγώνων μας στο Άλσος Παγκρατίου.

Κυριακή 27/9 Πορεία στα Πετράλωνα με τη συμμετοχή 100 συντρόφων-ισσων πραγματοποιείται πορεία αντιπληρόφηρησης στη γειτονιά των Πετραλώνων, περιοχή που κατοικεί ο τυχοδιώκτης Β.Παναγιωταράς. Με κείμενα, συνθήματα και τρικάκια ενημερώσαμε τη γειτονιά για την κατασταλτική επιχείρηση εναντίον της κατάληψης Φιλολάου 99 και αλλά και το σύνολο των εγχειρημάτων αγώνα.

Δευτέρα 28/9 και την Τρίτη 29/9 Πραγματοποιήθηκαν μοιράσματα κειμένων στην γειτονιά και συζητήσεις με τους κατοίκους, κατά μήκος όλης της Φιλολάου. Ακόμα και στους δρόμους η Κατάληψη Φιλολάου 99 παραμένει ζωντανή και διεκδικεί την ορατότητα της μέσα απο την καθημερινή της παρουσία στην γειτονιά.

Τετάρτη 30/9 Βρεθήκαμε σε σχολεία στο Παγκράτι και στην Καισαριανή για να στηρίξουμε έμπρακτα των αγώνα τους υπέρ των καταλήψεων. Εκεί ενημερώσαμε και συζητήσαμε με μαθητές και καθηγητές για τα γεγονότα, μοιράσαμε κείμενα και πετάχτηκαν τρικάκια.

Πέμπτη 1/10 Στηρίξαμε την πορεία που πραγματοποιήθηκε στις γειτονιές μας και συγκεκριμένα στην Ζωγράφου έναντι στις σεξιστικές επιθέσεις.

Παρασκευή 2/10 Το πρωί της Παρασκευής η κοινότητα της Φιλολάου 99 στήριξε έμπρακτα την μαθητική πορεία του 1ου ΓΕΛ Καισαριανής. Στην πορεία πετάχτηκαν τρικάκια για την υπεράσπιση των καταλήψεων. Το μεσημέρι εκείνης της μέρας ομάδα συντρόφων/ισσών μοίρασε κείμενα και πέταξε τρικάκια σε όλα τα Λύκεια του Βύρωνα.

Σάββατο 3/10 Πραγματοποιήθηκε μοίρασμα σε Παγκράτι και Βύρωνα με δυο κείμενα από την Κοινότητα της κατάληψης Φιλολάου 99. Το πρώτο κείμενο αφορά την εκκένωση της κατάληψης και αποτελεί για ακόμα μια φορά συνάντηση και συζήτηση με την γειτονιά. Ταυτόχρονα μοιράζεται και κείμενο για την προπαγάνδιση και την στήριξη της απεργίας/μοτοπορείας του Σ.Β.Ε.Ο.Δ. Στη διάρκεια του μοιράσματος γίνεται μια στάση έξω από την κατάληψη για να κρεμαστεί πανό που καλεί στην απεργία “8/10 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ – ΔΕ ΠΑΡΑΓΓΕΛΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ, 11:00 Π. Άρεως”, μείναμε αρκετή ώρα στο σημείο φωνάζοντας συνθήματα,όπως φαίνεται στο βίντεο.

(…)”Για εμάς, ως αναρχικές/οι αλλά και ως κομμάτι των ανατολικών συνοικιών, η αξία της κατάληψης για τη γειτονιά και τον κόσμο του αγώνα είναι ανεκτίμητη και δε χωράει στη ζυγαριά με τα κέρδη που προσπαθεί να αποκομίσει ο κάθε κομπιναδόρος μικρός ή μεγάλος ιδιοκτήτης, ούτε φυσικά μας αφορούν τα σχέδια του κράτους και του κεφαλαίου για «ανάπλαση» και «ανάπτυξη» των γειτονιών μας. Η κατάληψη της Φιλολάου 99 θα παραμείνει ένα κέντρο αγώνα και συνάντησης, ένας ακόμα θύλακας αντίστασης μέσα στην πόλη.”

(…)”Την ώρα που μας πνίγουν οι εξώσεις και οι εκβιασμοί των αυξημένων ενοικίων, την ώρα που οι γειτονιές μας μετατρέπονται βίαια σε τουριστικά-καταναλωτικά θέρετρα και εμπορευματοποιείται κάθε τ/μ. Δημόσιου χώρου, η σύγκρουση με τον οχετό των μεσιτών, του real estate κεφαλαίου και την αρπακτικότητα του κάθε ιδιοκτήτη είναι αναπόφευκτη. Η επιλογή να μπούμε στα άδεια σπίτια και να τα μετατρέψουμε σε συλλογικές κατοικίες ή συλλογικά εγχειρήματα αγώνα αποτελεί μια ανοικτή κοινωνική πρόταση για την απαλλοτρίωση και απελευθέρωση χώρων και σπιτιών, αναγκαίων για την κάλυψη των ταξικών-κοινωνικών μας αναγκών. Δεν θα επιτρέψουμε ο πολιτισμός της ιδιοκτησίας να κλέψει έναν ακόμα ζωτικό χώρο για τους αγωνιζόμενους ανθρώπους, για τους κατοίκους των γειτονιών μας. Γιατί οι καταλήψεις δεν είναι τα ντουβάρια των κτιρίων, είναι τα θεμέλια για το χτίσιμο ανατρεπτικών.”

Βίντεο από το Σάββατο 26/9: Κατάληψη Φιλολάου 99 – 1η μέρα σφραγίσματος

Βίντεο από το Σάββατο 3/10: Παρέμβαση έξω από την σφραγισμένη κατάληψη Φιλολάου 99 εν όψει της απεργίας των κούριερ/ντελίβερι/διανομέων στις 8 Οκτώβρη

Κοινότητα Κατάληψης Φιλολάου 99

Κατάληψη Φιλολάου 99 – 1η μέρα σφραγίσματος

Μετά την μαζική πορεία της Παρασκευής 25/9, το πρωί της επόμενης μέρας μας βρήκε και πάλι στους δρόμους των γειτονιών μας. Πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μοίρασμα ανακοινώσεων και συζήτηση με τον κόσμο της γειτονιάς από την πλατεία Καισαριανής, κατά μήκος της οδού Φιλολάου, ως και την πλατεία Βαρνάβα. Καλούσαμε την γειτονιά στην απογευματινή συζήτηση- ενημέρωση που οργανώθηκε στο άλσος Παγκρατίου την ίδια μέρα για την υπεράσπιση των αγώνων και των καταλήψεων.

Έξω από το σφραγισμένο κτίριο της ΦΙλολάου 99 και παρά την παρουσία ομάδας ΟΠΚΕ, αναρτήσαμε πανό πάνω στον τοίχο της κατάληψης με τα συνθήματα “Η ζωή δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στον δρόμο γεννιούνται συνειεδήσεις. Έχουμε έναν ολόκληρο κόσμο να καταλάβουμε. Αλληλεγγύη στις καταλήψεις”. Σταθήκαμε για ώρα έξω από τον χώρο της κατάληψης, μιλώντας με περίοικους οι οποίοι έδειξαν απλόχερα την αλληλεγγύη τους σε εμάς καθώς και την ενόχλησή τους από την στρατοπέδευση των μπάτσων στην περιοχή.

Όπως, δείχνει και το βίντεο που δημοσιεύουμε, οι μπάτσοι προχώρησαν στο κατέβασμα του πανό εισπράττοντας την δημόσια χλεύη της γειτονιάς και αποδεικνύοντας ποιοι είναι παρείσακτοι στη γειτονιά.

Συνεχίζουμε…

Κατάληψη Φιλολάου 99 – 1η μέρα σφραγίσματος

Κοινότητα Κατάληψης Φιλολάου 99

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΦΙΛΟΛΑΟΥ 99 25/9/2020 ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΟ ΑΛΣΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ

ΜΕΣΙΤΕΣ-ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ-ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΟΙ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

     Απ’ τον Σεπτέμβρη του 2016, το άλλοτε κτίριο-φάντασμα στη Φιλολάου 99 στο Παγκράτι απέκτησε ξανά ζωή. Μετά από 24 χρόνια εγκατάλειψης, μετατράπηκε σε κάτι χρήσιμο και σημαντικό: σε ένα ζωντανό τόπο συνάντησης και δημιουργίας για τους κατοίκους της γειτονιάς, σ’ ένα ορμητήριο αντίστασης για τους αγωνιζόμενους κατοίκους. Στην κατάληψη της Φιλολάου 99 εδώ και 4 χρόνια πραγματοποιούνται εκδηλώσεις, συνελεύσεις και συναντήσεις αγωνιζόμενων πρωτοβουλιών, στεγάζεται βιβλιοθήκη και πολιτικό αρχείο του αντιεξουσιαστικού κινήματος, κύκλοι αυτομόρφωσης, φωτοτυπική δομή κ.α.

     Μετά από 4 χρόνια παρουσίας και δράσης στο κτίριο της Φιλολάου 99, ο τυχοδιώκτης Β.Παναγιωταράς , κάτοικος Πετραλώνων, Δωριέων 6, σε συνέργεια με τον κομπιναδόρο-δικηγόρο Χαράλαμπο Μιχάλη, μας παρουσιάζουν έγγραφα εξαιρετικά αμφίβολης αξιοπιστίας με τα οποία “στοιχειοθετούν” την δήθεν κληρονομιά που ανακάλυψαν μετά από δεκαετίες. Μάλιστα, με απειλές επιχειρούν να εκφοβίσουν τους αγωνιζόμενους ανθρώπους που έδωσαν ζωή στο κτίριο με σκοπό την παράδοση του κτιρίου στα κερδοσκοπικά τους νύχια.

     Την ώρα που μας πνίγουν οι εξώσεις και οι εκβιασμοί των αυξημένων ενοικίων, την ώρα που οι γειτονιές μας μετατρέπονται βίαια σε τουριστικά- καταναλωτικά θέρετα και εμπορευματοποιείται κάθε τ/μ. Δημόσιου χώρου, η σύγκρουση με τον οχετό των μεσιτών, του real estate κεφαλαίου και

την αρπακτικότητα του κάθε ιδιοκτήτη είναι αναπόφευκτη. Η επιλογή να μπούμε στα άδεια σπίτια και να τα μετατρέψουμε σε συλλογικές κατοικίες ή συλλογικά εγχειρήματα αγώνα αποτελεί μια ανοικτή κοινωνική πρόταση για την απαλλοτρίωση και απελευθέρωση χώρων και σπιτιών, αναγκαίων για την κάλυψη των ταξικών-κοινωνικών μας αναγκών.

     Δεν θα επιτρέψουμε ο πολιτισμός της ιδιοκτησίας να κλέψει έναν ακόμα ζωτικό χώρο για τους αγωνιζόμενους ανθρώπους, για τους κατοίκους των γειτονιών μας. Γιατί οι καταλήψεις δεν είναι τα ντουβάρια των κτιρίων, είναι τα θεμέλια για το χτίσιμο ανατρεπτικών σχέσεων: σχέσεων αλληλεγγύης, ισότητας και κοινοκτημοσύνης μεταξύ των καταπιεσμένων.

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΦΙΛΟΛΑΟΥ 99 25/9/2020 ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΟ ΑΛΣΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ

ΑΝ ΔΕΝ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ Σ’ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ, ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ, ΟΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΧΩΡΟΙ ΑΓΩΝΑ, ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΕΣ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΦΙΛΟΛΑΟΥ 99, Αλληλέγγυοι-ες

Συγκεντρωση-παρεμβαση στο Κεντρο Υγειας Βυρωνα, 28/4

Στα πλαίσια της πανελλαδικής μέρας δράσης για την υγεία, παρεμβήκαμε στο κέντρο υγείας Βύρωνα με πανό (Αλληλεγγύη στους αγώνες των εργαζομένων στις δομές υγείας, ελεύθερη πρόσβαση για όλους-όλες), κείμενα και τρικάκια μιλώντας με τους εργαζόμενους της δομής καθώς και με τους κατοίκους της γειτονιάς.

Η συγκέντρωση καλέστηκε δημόσια από την συλλογικότητά μας και στηρίχτηκε από 30 συντρόφους και συντρόφισσες ενώ κατά την διάρκεια της παρέμβασής μας διαβάζονταν αποσπάσματα του κειμένου από ντουντούκα. Με την ίδια μορφή, παρεμβήκαμε στη συνέχεια στο κέντρο της γειτονιάς του Βύρωνα σπάζοντας συλλογικά στην πράξη τις απαγορεύσεις και τους περιορισμούς της κοινωνικής ζωής και της πολιτικής δράσης.

Παράλληλα, δημοσιοποιούνταν και καλέσματα συμμετοχής στην πορεία της Πρωτομαγιάς στα Χαυτεία στις 11.00 π.μ. Αργότερα, ομάδα συντρόφων-ισσών επισκέφτηκαν και επικοινώνησαν και με τους εργαζόμενους του κέντρου ψυχικής υγείας στον Βύρωνα. Η αστυνομική παρουσία έξω από το κέντρο υγείας Βύρωνα κατά την διάρκεια της παρέμβασης περιορίστηκε στον ρόλο του παρακολουθητή.

Παρακάτω το κείμενο που μοιραζόταν,

Ο φόβος και η απομόνωση είναι οι χειρότεροι εχθροί,

η ανατροπή αυτού του κόσμου είναι θεραπευτική.

Ποιοί μιλούν ακόμα για “αόρατους εχθρούς”;

Τον τελευταίο μήνα βιώνουμε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης να εξελίσσεται: καραντίνα, απαγόρευση κυκλοφορίας, ατομική ευθύνη για το “κοινό καλό”, φράσεις που πρωταγωνιστούν και όλα αυτά με αφορμή έναν ιό. Μιλούν για «αόρατους εχθρούς» γιατί θέλουν να σπείρουν τον φόβο και την υποταγή, είτε με το μανδύα της δήθεν ουδέτερης επιστήμης είτε ως κοινοί θρησκόληπτοι και σκοταδιστές. Αφεντάδες αυτής της καλοστημένης επιχείρησης παγκοσμίως είναι τα κράτη και οι εκπρόσωποί τους. Προβάλλουν τους εαυτούς τους σαν ηγέτες-σωτήρες που ενδιαφέρονται ανιδιοτελώς για το κοινό καλό. Διαχρονικό όμως μέλημά τους είναι η διαχείριση και ο έλεγχος των ζωών μας. Πλέον και του θανάτου μας. Γιατί άλλωστε ο καπιταλισμός μπορεί να μας υπόσχεται ότι θα γίνουμε άφθαρτοι, άτρωτοι και αιώνιοι αλλά ουσιαστικά μας καθιστά αναλώσιμους, αδύναμους και ευάλωτους. Καθημερινά αλλά και σε περιπτώσεις υγειονομικών κρίσεων.

Να μπλοκάρουμε τον ιό της αυτό-καταστροφής!

Έναν ιό καταστροφικό για την ανθρωπότητα και κατ’ επέκτασιν για τον πλανήτη; Μήπως να αντιστρέφαμε το ερώτημα; Μήπως τελικά η λεηλασία της φύσης δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την μεταλλαξογένεση (μετάλλαξη και μετάδοση) κάποιων ιών (που έτσι κι αλλιώς συμβαίνουν) που εντέλει μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι για κάποιους οργανισμούς (ενίοτε ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο άνθρωπος); Οι ιοί δεν είναι από μόνοι τους καταστροφικοί, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του οικοσυστήματος, όπως ο θάνατος αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Η βίαιη και καταστροφική παρέμβαση στο φυσικό περιβάλλον, η αποψίλωση τεράστιων δασικών εκτάσεων για καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων προϊόντων, η βιομηχανοποιημένη αγροτική και ζωική παραγωγή, η μετατροπή κάθε φυσικού στοιχείου σε “πόρο” και εμπόρευμα (αέρας, νερό, φως) για τις ενεργειακές απαιτήσεις βιομηχανικών και μητροπολιτικών τεράτων αποκαλύπτουν την καταστροφική λογική της εκμετάλλευσης και του κέρδους εις βάρος της φύσης και του ανθρώπου. Την λογική της αέναης καπιταλιστικής ανάπτυξης που γεννά κοινωνικές-ταξικές ανισότητες, λεηλατημένα εδάφη, περιττούς και θυσιαζόμενους πληθυσμούς σε όλη τη γη. Αντί για “αόρατους εχθρούς”, ας αναζητήσουμε τους πραγματικούς νόμους που μετατρέπουν τον πλανήτη σε ένα τεράστιο ΧΥΤΑ του καπιταλισμού.

Τι θα κάνουμε με την πανδημία του καπιταλισμού;

Ιστορικά, οι πανδημίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ανθρώπινων κοινωνιών, και εμφανίζονται κάθε φορά ως πραγματικό σύμπτωμα τους, όχι σαν ουρανοκατέβατη κατάρα. Οι πανδημίες σε συνθήκες σφοδρών κοινωνικών-ταξικών ανισοτήτων και αποκλεισμών πολλαπλασιάζουν την επικινδυνότητα τους εις βάρος των ανθρώπινων πληθυσμών. Κι αυτό διότι οι ίδιοι οι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας μετατρέπονται σε παράγοντες μαζικής διασποράς οποιουδήποτε ιογενούς φαινομένου: παγκόσμια δίκτυα μεταφοράς και μετακίνησης ανθρώπων και εμπορευμάτων ανά την υφήλιο, μητροπολιτικός συνωστισμός εκατομμυρίων ανθρώπων στα “ανεπτυγμένα” ή μη κράτη, μαζική οργάνωση της εργασίας κ.α. Και δεν είναι τυχαίο ότι τα περίφημα lockdown των κρατών ανά τον κόσμο, πήραν την μορφή τεράστιων ασκήσεων δημόσιας τάξης και πειθαρχίας σε απαγορεύσεις και περιορισμούς της κοινωνικής ζωής ενώ τα αφεντικά και τα κράτη σκέφτονταν και σκέφτονται συνεχώς πως θα διασώσουν τις οικονομίες τους χρεώνοντας τα σπασμένα στην πλάτη μας. Και απ’ όσα έχουν δει τα μάτια μας ως τώρα, ούτε την υγεία μας σκέφτονται, ούτε το “κοινό καλό” μας. Παρά τα επιστημονικά προσωπεία τους, οι μεροληπτικές τους επιλογές και διαταγές συνηγορούν στην γνωστή αλήθεια: αυτοί μιλούν για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.

Όταν η Δημόσια Υγεία μετριέται σε χρήμα, τότε το Σύστημά της είναι άδικο και..ανθυγιεινό!

Μιλούν για «ατομική ευθύνη» γιατί γνωρίζουν καλά πως η υγεία δεν είναι κοινωνικό αγαθό προσιτό σε όλους-ες αλλά προνόμιο για λίγους, θέλοντας να καλύψουν την ευθύνη που φέρουν οι ίδιοι για τον τρόπο παροχής υπηρεσιών υγείας. Διαχρονικά, τα Εθνικά Συστήματα Υγείας δομήθηκαν “από τα πάνω” για να εξασφαλίζουν την μαζική λειτουργικότητα του εργαζόμενου και παραγωγικού πληθυσμού ενώ προωθούσαν παράλληλα τον αποκλεισμό ολόκληρων κοινωνικών κομματιών από αυτά (ανασφάλιστοι, φυλακισμένες, αφαίρεση ΑΜΚΑ από μετανάστες-στριες). Και δεν ξεχνάμε ότι αυτή η λογική δεν θεραπεύει αλλά στιγματίζει αυτόν που νοσεί, αφορίζει τους άστεγους, διαπομπεύει οροθετικές γυναίκες, βαφτίζει “υγειονομικές βόμβες” ολόκληρους αποκλεισμένους πληθυσμούς (πχ.μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, συνοικισμούς Ρομά κ.α). Ακόμα και εν μέσω κορωνοϊού, τα νοσοκομεία έγιναν ακόμα πιο δυσπρόσιτα για ασθενείς με χρόνιες παθήσεις και ανάγκες για άμεση ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και παρακολούθηση, αποκαλύπτοντας ότι η βίαιη ιεράρχηση της ζωής μας από το κράτος και τα “υγειονομικά πρωτόκολλα” του, δεν ακολουθεί τους όρκους του Ιπποκράτη αλλά τους νόμους της αγοράς και της οικονομίας, Ένα είναι σίγουρο: η δημόσια υγεία ενός πληθυσμού δεν αφορά μόνο το πόσοι νοσούν και από τι, αλλά υπό ποιές συνθήκες επιβιώνει (ή όχι) το σύνολο του πληθυσμού. Και αυτό εξασφαλίζεται πολύ πριν και έξω από τα νοσοκομεία, και λίγο αφορά την ιατρική επιστήμη. Είναι βαθιά κοινωνικό ζήτημα. Και σ’ αυτό έχουμε λόγο όλοι και όλες, όχι μόνο οι ειδικοί και οι αυθεντίες.

Και τί να κάνουμε;

Να προλάβουμε τους ιούς και τις πανδημίες πριν τα σκαλιά των νοσοκομείων. Να αντιμετωπίσουμε την αιτία, όχι το σύμπτωμα. Να μπλοκάρουμε κάθε καταστροφική παρέμβαση στη φύση και ν’ αμφισβητήσουμε τον αστικό τρόπο ζωής. Για πόσο ακόμα θα ζούμε περικυκλωμένοι από τις χαβούζες της Ελευσίνας, της Φυλής, της Μεγαλόπολης, της Πτολεμαΐδας, της Β.Χαλκιδικής; Πόσες ακόμα βουνοκορφές θα παραδώσουμε στην αιολική βιομηχανία, πόσες θάλασσες στους πετρελαιάδες και πόσα δάση στους “εθνικούς κατασκευαστές”; Να παλέψουμε ώστε όλοι και όλες να έχουμε πρόσβαση σε στέγη, τροφή, περίθαλψη και υγειονομική φροντίδα, καταργώντας τις business της ιδιωτικής υγείας, τα αντίτιμα και τους αποκλεισμούς του Ε.Σ.Υ. Να αγωνιστούμε για την κατάργηση των φυλακών και των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστ(ρι)ών, εντός των οποίων εντείνονται οι αποκλεισμοί σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Ένα κέντρο υγείας σε κάθε γειτονιά!

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες των εργαζομένων στις δομές υγείας και σε όσους μάχονται για να γίνουν τα αυτονόητα, δεδομένα. Απαιτούμε και αναζητούμε τρόπους για την κοινοτική λειτουργία κέντρων υγείας σε κάθε γειτονιά με βάση τις ανάγκες των κατοίκων και όχι τους προϋπολογισμούς των υπουργείων. Να διεξάγουμε μαζί με τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στα κέντρα υγείας και τα νοσοκομεία ανοικτές ενημερώσεις και διαβουλεύσεις με τη γειτονιά ώστε να σπάσει ο φόβος, η άγνοια αλλά και η απόσταση ιατρού-”ασθενή”. Η άμεση σχέση και η αλληλεγγύη μεταξύ εργαζομένων και χρηστών των υπηρεσιών υγείας είναι το μόνο εχέγγυο για την εξασφάλιση πραγματικής φροντίδας και περίθαλψης μέσα στο ανθυγιεινό περιβάλλον του φόβου, των αποκλεισμών, των κρατικών περιορισμών. Ας θυμηθούμε ότι το 2011, εν μέσω νεοφιλελεύθερης λαίλαπας με λουκέτα σε νοσοκομεία και απολύσεις ιατρικού προσωπικού, αυτή ακριβώς η δυναμική εξασφάλισε την συνέχιση της λειτουργίας του Κέντρου Υγείας Βύρωνα. Γιατί για εμάς, η μόνη «ατομική ευθύνη» είναι αυτή της συλλογικοποίησης των ζωών και των αγώνων μας, εκείνη που κοιτάζει την ανατροπή και την ελευθερία, εκείνη που μας προστάζει να μην πειθαρχήσουμε σε όσα μας επιβάλλουν, να σπάσουμε τον φόβο και να ξαναβρεθούμε στον δρόμο.

Την στιγμή που ευαγγελίζονται και πάλι προσωρινές ασπιρίνες και εμβόλια που θα δοκιμαστούν πρώτα σε εξαθλιωμένους πληθυσμούς-πειραματόζωα του “Tρίτου κόσμου” για την πολυπόθητη διάσωσή μας, ας αναζητήσουμε την θεραπεία της ανθρώπινης ελευθερίας, την κατάργηση της καταστροφής ανθρώπου και φύσης. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου…

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΥΓΕΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΕΧΘΡΟΙ

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΣΤΙΑΚΩΝ ΟΙΚΟΤΡΟΦΩΝ, ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΡΙΩΝ

ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ, ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΜΑΣ

Εδώ και 20 μέρες, το ελληνικό κράτος όσο ποτέ άλλοτε παράγει φόβο, τρομοκρατία και απαγορεύσεις. Έχοντας άρει την ίδια την συνταγματική του τάξη, διαλύει κάθε έννοια κοινωνικής ζωής με πρόσχημα την διαφύλαξη της υγείας μας από την εξάπλωση του ιού Covid 19. Με υπουργική απόφαση-τελεσίγραφο που εκδόθηκε στις 21/3/2020 δίνεται διορία εκκένωσης όλων των φοιτητικών εστιών ως την Τετάρτη 25/3 από τους χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες που στεγάζονται και διαβιούν σ’ αυτές. Μονομιάς οι φοιτητικές εστίες βαφτίζονται” υγειονομικές βόμβες” για να δικαιολογηθεί ο εκτοπισμός των φοιτητών-τριων οι οποίοι καλούνται από τις πρυτανικές αρχές “να γυρίσουν στα χωριά τους”!

Παρά τη γενικευμένη κοινωνική αδράνεια και φόβο, οι εστιακοί οικότροφοι δεν “μένουν στα δωμάτιά τους” αφού αυτό θα σήμαινε αυτόματα τον διωγμό τους. Οι συντονισμένες κινητοποιήσεις τους σε μια σειρά πόλεων (Αθήνα, Θεσσαλονίκη,Γιάννενα, Πάτρα κ.α) κατάφεραν να ακυρώσουν στην πράξη την λογική αλλά και τον παραλογισμό της απόφασης αυτής. Εμπιστευόμενοι την κοινωνική τους συνείδηση απέναντι στο ενδεχόμενο να συμβάλλουν άθελά τους στην εξάπλωση του ιού αλλά και την βιωμένη εμπειρία τους από την συνεχόμενη υποβάθμιση των παρεχόμενων δομών διαβίωσης προς τους φοιτητές-τριες από το κράτος, έδρασαν και αποφάσισαν συλλογικά να υπερασπιστούν τα αυτονόητα:

-Να υπερασπιστούν το δικαίωμα στη στέγαση που συνδέεται άμεσα με την οικονομική τους κατάσταση

– Να παραμείνουν στις πόλεις που φοιτούν και αναγκάζονται παράλληλα να εργαστούν, ακόμα και σ’ αυτή την συνθήκη που δήθεν “Όλοι μένουμε σπίτι”.

-Να αυτοπροστατέψουν συλλογικά την υγεία αυτών και των γύρω τους ενάντια στην κρατική επιβολή και αδιαφορία που τους εξωθούσε σε μαζική μετακίνηση προς κάθε σημείο της χώρας

-Να μην διαχωριστούν με βάση τα γραφειοκρατικά κριτήρια και τις προϋποθέσεις που ορθώνουν οι κρατικοί-πρυτανικοί μηχανισμοί και να υπερασπιστούν έμπρακτα τους μετανάστες φοιτητές και τις μετανάστριες φοιτήτριες που δεν μπορούν να μετακινηθούν πέραν των συνόρων καθώς και τους άστεγους και τις άστεγες που υπερασπίζονται έμπρακτα το δικαίωμα της στέγασης έχοντας προχωρήσει σε κατάληψη εγκαταλελειμμένων χώρων εντός των εστιών.

– Να πάρουν τις εστίες στα χέρια τους και να αντισταθούν έμπρακτα με την φυσική τους παρουσία στα διαχρονικά κρατικά σχέδια ερημοποίησης και “εξευγενισμού”¨των εστιών που εμπεριέχουν μαζικές εξώσεις, κατάργηση δομών διατροφής κ.α. Ενώ η γραφειοκρατία και η κρατική καταστολή συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά, επέλεξαν να μην παραδώσουν τις εστίες (και την κάλυψη των αναγκών τους) στα χέρια των μεροληπτικών κρατικών μηχανισμών.

Οι πρυτανικές αρχές υπό κρατική εντολή έχουν ήδη προχωρήσει σε απειλές καταστολής. Ήδη, τα εστιατόρια των εστιών έκλεισαν ενώ στην Κομοτηνή συνεργεία προχώρησαν στην αποκοπή του νερού και του ηλεκτρ. ρεύματος, δείχνοντας με ξεκάθαρο τρόπο το πόσο ενδιαφέρονται για τις ζωές και την υγεία χιλιάδων φοιτητών-τριων. Παράλληλα, σε Βόλο και Λάρισα, φοιτητές που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες μεταφέρθηκαν σε ξενοδοχεία που δεν είχαν..διαθέσιμα δωμάτια.

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ αναπαράγεται η ψευδής εικόνα ότι τα πανεπιστήμια είναι, γενικώς και αορίστως, κλειστά! Κι όμως, ο κατεξοχήν παραγωγικός (για το κράτος, το κεφάλαιο, μια σειρά επιχειρηματικών συμφερόντων και μια δράκα μεγαλοκαθηγητάδων) τομέας της πανεπιστημιακής έρευνας συνεχίζει ανενόχλητος το “κοινωνικό του έργο”. Παράλληλα, τα υποχρεωτικά τηλε-μαθήματα και οι απανωτές εργασίες για να μην “χαθεί το εξάμηνο” εγκαινιάζουν μια νέα πιο εντατικοποιημένη καθημερινότητα για την πλειοψηφία των φοιτητών-τριων μιας και το καθηγητικό κατεστημένο επιχειρεί να επιβάλλει μια νέα παραγωγική συνείδηση ακόμα και στον πυρήνα του ιδιωτικού-ελεύθερου χρόνου. Δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια στιγμή, σε μια σειρά εργασιακών χώρων-κάτεργων (πχ.τηλεφωνικά κέντρα, τεχνικά-λογιστικά γραφεία κ.α) τα αφεντικά εκμεταλλεύονται την τηλεργασία των εργαζομένων για να συνεχίζουν την κερδοφορία τους εν μέσω κρίσης. Είναι σαφές ότι αυτό που προβάλλεται ως αναπόφευκτη αναγκαιότητα σήμερα, αύριο θα επιβληθεί ως “ανταγωνιστική καινοτομία” από το κεφάλαιο και “διευκόλυνση-ευελιξία” για την εντατικοποιημένη εργασία όλων μας.

Με την συλλογική τους στάση, οι εστιακοί οικότροφοι επαναφέρουν στην(πετσοκομμένη) δημόσια σφαίρα μερικές καλά θαμμένες αλήθειες μέσα στο καθοδηγούμενο και διάχυτο κλίμα πανικού και φόβου.

Ο πρώτος εχθρός είναι ο φόβος και η αδράνεια που αυτός παράγει. Το τεράστιο σοκ των βίαιων αλλαγών που συμβαίνουν γύρω μας με τους θανάτους και την επιδημία, τις απαγορεύσεις και τα διατάγματα, την απειλή της υγείας αλλά και της επιβίωσής μας, μας καθιστά αδύναμους και ανίκανους να σκεφτούμε και να δράσουμε συλλογικά. Πόσο μάλλον όταν η κυρίαρχη προπαγάνδα επιτάσσει την απομόνωση και την διάλυση κάθε μορφής κοινωνικότητας. Οι εστιακοί οικότροφοι άκουσαν πρώτα ο ένας την άλλη, αυτούς που έχουν κοινή θέση και εμπειρία. Ούτε τους πρυτάνεις, ούτε τους γονείς τους. Να απαντήσουμε συλλογικά ότι η αλληλεγγύη, η αλληλοβοήθεια και η φροντίδα των γύρω μας δεν αποτελεί κίνδυνο, αλλά υγειονομική/ψυχολογική/συναισθηματική γιατρειά για όλους μας.

Το “κοινό καλό” που επικαλείται το κράτος για την αντιμετώπιση της πανδημίας είναι κενό περιεχομένου. Κανένα κράτος,σε καμιά γωνιά του πλανήτη, διαχρονικά αλλά και τώρα, δεν μπορεί ούτε θέλει να υπερασπιστεί τη ζωή των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Οι ζωές των φτωχών και των εκμεταλλευομένων δεν έχει καμία ηθική αυταξία. Έχουν μόνο συγκεκριμένη υλική αξία στον βαθμό που εντάσσονται σε ολοκληρωμένα σχέδια μαζικής θυσίας μας: είτε ως κρέας στα πολεμικά κανόνια των κρατών, είτε ως λάδι στα γρανάζια των καπιταλιστικών μηχανών. Αυτό επιβάλλει η καπιταλιστική λογιστική του “όφελος/κόστος”, αυτό περιφρουρεί η μαζική διαχείριση πληθυσμών από τα κράτη. Οι φτωχοί φοιτητές-τριες είναι ένα απειροελάχιστο παράδειγμα ενός “ανεπιθύμητου κόστους” που εξεγέρθηκε ενάντια στην…περικοπή του. Να απαντήσουμε συλλογικά ότι αυτοί εγγυούνται και οργανώνουν την καθημερινή και μαζική καταστροφή μας, και όχι την διάσωσή μας.

Όλα τα έκτακτα μέτρα που λαμβάνει το ελληνικό κράτος (όπως όλα τα κράτη παγκοσμίως) με αφορμή την πανδημία, αφορούν εξόφθαλμα την διάσωση της καπιταλιστικής οικονομίας. Οι μειώσεις μισθών, η προώθηση της εκ περιτροπής ή της τηλεργασίας, οι απολύσεις, η επιστράτευση των εργαζομένων και τα έκτακτα κρατικά επιδόματα-”ασπιρίνες”των 800 ευρώ διασφαλίζουν τα κέρδη και τις διαχρονικές επιδιώξεις των αφεντικών. Η πλήρης υποτίμηση του συστήματος δημόσιας υγείας και ασφάλισης, η μονομερής σχεδόν χρηματοδότησή του από τους εργαζόμενους και ο αποκλεισμός των μεταναστών-στριων από ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αποκαλύπτουν ότι το κράτος ποσώς ενδιαφέρεται για την υγεία μας. Μάλιστα, στην τεράστια επιχείρηση απόκρυψης της κρατικής ευθύνης και ενοχοποίησης της κοινωνίας εφευρίσκουν το μύθευμα της ατομικής ευθύνης, φτάνοντας στο σημείο να προπαγανδίζουν ότι τα πρόστιμα όσων παραβιάσουν τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας θα ενισχύσουν την…δημόσια υγεία!Ο αγώνας των εστιακών για το δικαίωμα στη στέγαση και την αξιοπρεπή διαβίωση, η συλλογική υπεράσπιση και διεύρυνση των ταξικών κατακτήσεων μας, είναι αγώνας όλων μας. Να απαντήσουμε συλλογικά ότι δεν μας ενδιαφέρει η διάσωση των αφεντικών και των συμφερόντων τους αλλά οι ζωές και τα συμφέροντα των “από τα κάτω” αυτής της κοινωνίας.

Οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας και η κατάσταση καραντίνας αποκαλύπτουν όσο ποτέ άλλοτε την βίαιη και ταξικά ιεραρχημένη μορφή της κοινωνίας μας. Το περίφημο δικαίωμα του “Μένουμε Σπίτι” μετατρέπεται σε προνόμιο μας όταν βασίζεται στην εξώθηση χιλιάδων εργαζομένων στον συνωστισμό των χώρων εργασίας και των ΜΜΜ ή στην πλήρη αορατοποίηση ολόκληρων πληθυσμών σε εργοστάσια, φυλακές και κλειστά ή ανοιχτά στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών-στριών. Οι εστιακοί οικότροφοι απέδειξαν ότι επικίνδυνη για την υγεία μας δεν είναι η ελεύθερη συνάθροιση μας αλλά ο επιβαλλόμενος συνωστισμός και η κατάσταση εξαίρεσης για ολόκληρες κοινωνικές ομάδες. Να απαντήσουμε συλλογικά ότι εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες είμαστε συνυπεύθυνοι για την συλλογική μας αυτοπροστασία,και ότι κανένας και καμία δεν περισσεύει από το συλλογικό μας σχέδιο.

Η ατομική υπευθυνότητα όλων μας έγκειται στη συλλογική μας δυνατότητα να υπερασπιστούμε έμπρακτα την υγεία και την αξιοπρεπή διαβίωση ΌΛΩΝ μας, όχι αφηρημένα στο όνομα του “κοινωνικού συνόλου”, αλλά έμπρακτα στα κοινωνικά πεδία που ζούμε/εργαζόμαστε/κατοικούμε/διαβιούμε. Και όσο το κράτος “κάνει τη δουλειά του”, δεν μπορούμε παρά να ανασυστήσουμε την ίδια την κοινωνική ζωή που αποτελεί την προϋπόθεση για την ανάπτυξη των απαραίτητων μορφών αλληλεγγύης κι αλληλοβοήθειας ανάμεσα στους φτωχούς και τους αποκλεισμένους αυτού του κόσμου. Και αν θέλουμε να ζήσουμε πραγματικά, δεν μπορούμε παρά να αμφισβητήσουμε το σύγχρονο ολοκληρωτισμό του κράτους και του κεφαλαίου, τους νόμους και τις διαταγές της κυριαρχίας ως εγγυητές της κοινωνικής συνοχής και ασφάλειας.

Ο αγώνας των εστιακών οικότροφων αποτελεί έμπρακτη αντίσταση στην κρατική επιβολή, είναι αγώνας δίκαιος και αναγκαίος. Είναι και δικός μας αγώνας.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

Να αμφισβητήσουμε την κρατική επιβολή και το νόμο του κέρδους

υπερασπιζόμενοι-ες έμπρακτα τις κοινωνικές-ταξικές ανάγκες μας

Η αλληλεγγύη και οι αγώνες μας δεν μπαίνουν σε καραντίνα.

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ